FANDOM


Posąg Auri-Ela (Skyrim)

Posąg Auri-Ela z gry The Elder Scrolls V: Dawnguard

Auri-El, znany również jako Król Aldmerów, Smok Czasu[1]aedroth, meretyczny bóg czasu oraz wielki król Merów, za którym dawniej poszli na wojnę z ludźmi i ich bogami, przewodzonymi przez demona, Lorkhana[2]. Kojarzony również ze słońcem i światłem, choć nie była to jego główna domena[3]. Czczony powszechnie przez mery, najczęściej stawiany na pierwszym miejscu jako najważniejszy z panteonu, choć czasem wiara w niego jest przyćmiewana wiarą w Trinimaca, jego czempiona[1].

Będąc pierworodnym Anui-Ela[2] jest zwany jego duszą, który z kolei był duszą Anu, Wszystkiego[1]. Ludzie pierwotnie czczcili jego odpowiednika, Alduina, do dziś utrzymujacego się w religii nordów. W Cesarstwie uchodzi błędnie za elficką wersję Akatosha[1], tak że dziś nawet elfy zwykły tak go nazywać[4]. U ludzi częstym jest utożsamiać boga czasu z formą smoka, których jest ojcem[1], jednak u elfów przybierał on najczęściej formę im samym podobną[5][6][7], często przedstawiany z towarzyszącym mu wielkim orłem[5][7]. Bardzo rzadkim jest znaleźć kapliczki poświęcone Auri-Elowi, które przedstawiają smoka[7], zamiast typowej wirującej tarczy słonecznej[6].

Historia Edytuj

Narodziny i udział w stworzeniu Edytuj

Powstał jako pierwszy pierwotny duch[8] spośród kawałków wyciętych z Anui-Ela przez Sithisa, będąc jedną z nowych nieznanych sił, sączących się przez Aurbis, czasem. Był on potężny i dumny, nawet dochodząc niebezpiecznie blisko próżności[2], która to przyczyniła się do jego jedynego z błędów[1].

Sithis zauważył bowiem, że duchy które stworzył rozszarpując Anui-Ela, nie umierają jak wszystkie rzeczy powinny, więc posłał ku nim do kosmosu swego syna, Lorkhana, by ten zmienił ten stan rzeczy. Lorkhan zyskał zaufanie duchów, obiecując im stworzenie świata, w którym mogli być oni stwórcami nowych idei. Wizja Mundus wymagała od duchów tylko oddania małej części siebie na potrzeby stworzenia tej utopii. Wiele duchów z miejsca odrzuciła pomysł okaleczania samych siebie za absurd, duchy te, dziś zwane daedrami, zachowały przez to swą pierwotną potęgę. Auri-El mimo oporów, był oczarowany Lorkhanem, gdy ten uderzył w jego pychę i zagwarantował mu tytuł Króla tego nowego świata, przystał więc na ten pomysł[2].

Planetarium stara grafika (Legends)

Planetarium z Summerset z gry The Elder Scrolls: Legends

W momencie stworzenia duchy poczuły jednak, że z częścią mocy tracą coś więcej, coś co ich przerażało[2]. Magnus, architekt tego świata[1], spostrzegł zagrożenie i uciekł ku Aetheriusowi nim to utracił[2], za nim poleciały miliony innych, zwane dziś magna ge[9], wybiły one dziury w firmamencie, słońce[10] i gwiazdy wpuszczając światło-magię do Aurbis[11]. Te duchy, które zostały włączając Auri-Ela, zauważyły iż stały się śmiertelne, potężniejsze, później zwane aedrami, wciąż mogły trwać wiecznie, o ile nie zostały zabite, lecz pomniejsze, ehlnofey, nie utrzymałyby swej formy, ewentualnie ginąc od starości. Mundus, okazał się pułapką Lorkhana, gnijącym Domem Sithisa w Otchłani wieczności[2].

Wojna Aedr Edytuj

Łuk Auriela (Skyrim)

Łuk Auri-Ela, którym to posłał serce Lorkhana ku wodom Nirnu, z gry The Elder Scrolls V: Dawnguard

Auri-El w tym czasie zaczął służyć ludowi Dawnych Ehlnofey, przodkom merów[12], za króla, który poprowadził ich przeciwko zdradzieckiemu Lorkhanowi[2]. Owe, powoli zmieniające się, duchy zachowały swe mistyczne zwyczaje i pamięć kim są[12]. Lorkhan znalazł niektóre z aedr, którym nie przeszkadzała śmiertelność i uparcie się bronił przed atakami Auri-Ela i sprzymierzonych z nim aedr[2]. Z Auri-Elem stanęli jego małżonka, Mara, jego wojowniczy czempion, Trinimac, jego skryba, Xarxes, a także Jephre, Syrabane i Phynaster[1]. Wojna przeciągała się, a Dawni Ehlnofey z Aldmeris postępowali w swym oblężeniu Wędrownych na Altmorze i choć zostali w końcu odparci, Trinimac pobił i uwięził Lorkhana[2].

Ku sądowi nad Lorkhanem zbudowano Adamantową Wieżę[13]. Gdy zebrali się elficcy bogowie ozpoczął się Zjazd,[14], uznał on Lorkhana winnym oszustwa i kradzieży mocy pierwotnych duchów[13]. Trinimac miał dokonać na Lorkhanie egzekucji, wyrwał w tym celu demonowi jego serce, lecz gdy próbował zakończyć jego żywot, serce wyśmiało wojownika, chełpiąc się że będąc związanym z Mundus, Lorkhan jest w nim nieśmiertelny[2]. Aedra zdecydowali się więc zesłać stwórcę do świata śmiertelnego, tułającego się niczym duch bez ciała[13]. Auri-El nadział pozbawione ducha serce na grot swej strzały, strzelając ze swego łuku w dal poza horyzontem i wszelkim lądem[2]. Następnie Auri-El i inni bogowie opuścili Mundus i wznieśli się ku Aetheriusowi, ustanawiając siły, które miały pozwolić temu światu trwać tak długo jak tylko mógł z dala od Sithisa[13].

Stworzenie Akatosha Edytuj

Ayleidzi w swej herezji elfickiej religii, czcili zarówno słuszne Aedra jak powinni, oraz groźne daedra, co zmusiło Auri-Ela, by ukarał dzikie elfy. Ludzcy niewolnicy już dawno przejęli religię swych władców, a jedna z niewolnic o imieniu Alessia, modliła się do niego szczególnie bojaźliwie, Auri-El objawił się jej więc i zawiązał z nią pakt, dając jej swą smoczą krew by krążyła w żyłach jej i jej potomków, dając jej siłę do przeprowadzenia buntu niewolników[15].

W 1E 242 wybuchł bunt i zakończył się zwycięstwem niewolników, oddając Cyrodiil w ręce Alessi. Alessia w ramach kompromisu między przywiązanych do elfickiego panteonu nede i sceptycznym wobec niego sprzymierzonych nordów, wyprowadziła elegancką syntezę obu religii[16]. W tej nowej religii Ośmiu Bóstw, Auri-el[17] był przedstawiany w formie niejako splecionej z norskim bogiem[16] Alduinem, który nadał mu smoczy aspekt[1].

Wczesnie w III w. 1E[18], imga o imieniu Marukh założył swą religijną organizację zwaną Marukhacką Selektywą, gdy doznał wizji bogini Alessi[19], objął on wówczas rzeczywistą władzę nad Cesarstwem Alezjańskim, umniejszając rolę cesarza. W swojej nienawiści do elfów wypowiedział im świętą wojnę. Usunął z panteonu wszelkie elfickie naleciałości[18], jednak to jeden z jego następców w XII wieku, arcyprałat Fervidius Tharn[20], z pomocą wywołanego wyłomu smoka pociął Auri-Ela na kawałki, i poskładał go z jego skrawków tworząc czysto ludzkiego sztucznego boga Akatosha[21][22], istotę której wiara przyćmiła wiarę w Auri-Ela, ostateczne zwycięstwo nad elfami[23][24].

Kult Edytuj

Altmerowie i bosmerowie Edytuj

Posąg Auri-Ela (Summerset)

Posąg Auri-Ela z gry The Elder Scrolls Online: Summerset

Większość klanów altmerów i bosmerów twierdzi, że pochodzi w prostej linii od Auri-Ela[1]. Bazując na meretycznej tradycji, podług której aedra są mistycznymi przodkami elfów, nie będąc bezpośrednio przodkami w sensie genealogicznym tylko w sensie autorytetu, za którego ideologią podążają od wieków[25].

Auri-El zasłużył sobie na tą wdzięczność u elfów, po tym jak pomścił oderwanie przodków aldmerów od duchowego świata i pokierował ich, w mitycznych czasach, przeciwko chmarom mutantów Lorkhana, pokonując wrogą armię i zakładając pierwsze królestwa aldmerów: Stare Ehlnofey i Altmorę[1].

Potem udał się do razem z innymi aedrami udał się do Aetheriusa[1], pozostawiając swe nauki elfom, by ci zdołali przetrwać w tym przeklętym świecie, utrzymując się jak najbliżej idei swych pierwotnych form[12].

Khajiitowie Edytuj

U khajiitów, Auri-El zwany jest Alkoshem, Smoczym Królem Kotów, czy też Zwykłym Dużym Kotem. Pochodzi on z elfickiego dziedzictwa ludu Elsweyr, w dawnych czasach powstrzymał napaść Pelinala Białorękiego[1], który zyszcząc wszystkim elfom śmierci, niemal doprowadził koci lud do wymarcia[26].

Falmerowie Edytuj

Wewnętrzne sanktuarium (Skyrim)

Wewnętrzne sanktuarium Auri-Ela z gry The Elder Scrolls V: Dawnguard

Szczególną czcią obdarzali Auri-Ela falmerowie, którzy uznawali to za cel w życiu stać się jednią z tym bogiem[13]. Zbudowali dla niego wspaniałą świątynie w górach Druadach, wspanialsza niż te które stawiali innym bogom[3]. Prowadziła do niej długa trasa pielgrzymkowa, z licznymi kapliczkami jako przystankami po drodze[6]. Pielgrzymi mieli się na tej trasie zmierzyć nie tylko z siłami przyrody, ale też i z testem swej wiary[13]. W każdej z kaplic mieli otrzymać nauki i mantrę od ichniejszych kapłanów, a także zaczerpnąć wodę z każdej z kaplic i z coraz cięższym ciężarem wspinać się ku sanktuarium, gdzie woda miała zostać rytualnie wylana[3].

Wielu nie udawała się ta sztuka, a powrót do swoich wiązał się częściej z losem gorszym niż gdyby zginęli na ścieżce do boga. Byli pogardzani przez całe społeczeństwo i zepchnięci w cień, resztą swych dni żyjąc we wstydzie i żalu. Ci którym udało się dotrzeć do sanktuarium w górach często tracili część siebie po drodze, czasem popadając w szaleństwo. Jednak wszyscy, którzy przetrwali wędrówkę, czuli ulgę i zadowolenie gdy stając u kresu swej podróży doznali jedności ze światłem Auri-Ela[13].

Ayleidzi Edytuj

Posąg Auri-Ela (Oblivion)

Posąg Auri-Ela z gry The Elder Scrolls IV: Oblivion

Mało znana jest religia ayleidów, poza tym iż czcili zarówno elfickie aedra jak i niektóre daedra. Ceniąc sobie światło cenili sobie kontakty z daedrycznym księciem energii, Meridią[27]. Prawdopodobnym jest więc, że podobną czcią obdarzali Auri-Ela, łączonego ze słońcem i światłem, którego posągi można znaleźć jeszcze dziś na terenie całego Cyrodiil, pośród niszczejących ruin dzikich elfów[5].

Zaszczepili również swą wiarę pośród zniewolonych przez siebie Ludzi, dla których również Auri-El również stał się głównym bóstwem[16]. Ewentualnie uznał Ludzi za godniejszych jego łask i nadał przewodzącej buntowi przeciw ayleidom, niewolnicy Alessi, cześć swej krwi, a wraz z nią siłę by pokonać elfy[15].

Ewentualnie posmakował jednak wdzięczności tego ludu, gdy został okaleczony przez alezjańskich kapłanów, tworzących z niego swego, pozbawionego elfickiej skazy, boga, Akatosha[21][22].

Galeria Edytuj

Ciekawostki Edytuj

  • Imię „Auri-El” jest połączeniem słów „auri” (łac. złota – D. złoto), oraz „el” (heb. bóg), dziwnie brzmiący zbitek „złota bóg”, wynika najprawdopodobniej z przyczyn estetycznych. Usuwając dywiz otrzymuje się „Auriel” w którym to słowo powstałe z przedrostka „auri-” (łac. złoty; uchowaty) daje epitet „złoty bóg”.

Nawigacja Edytuj

Bóstwa
Aedra
Auri-El/Alduin/AkatoshDibellaJephreJhunal/JulianosKynareth/KyneLorkhan/Shor/Shezarr/SheorMaraMorihausNirniOghmaPhynasterStendarr/StuhnSyrabaneTrinimac/OrkeyXarxesXen/Tsun/Zenithar
Daedryczni książęta
AzuraBoethiahClavicus Złośliwy i BarbasHermaeus MoraHircynJyggalagMalacathMehrunes DagonMephalaMeridiaMolag BalNamiraNocnicaPeryiteSanguineSheogorathVaermina
Inne
Anui-ElMagnusNumidiumSithis
Śmiertelnicy
AlessiaAlmalexiaArkayCuhlecainDagoth UrEphenI'ricJodeJoneKieranLamae BeolfagMannimarcoNerevarReman/Reymon EbonarmRajhinSageSaiSotha SilTalosVivec
Nieokreślone
AriusBaan DarDjenDugrodIusJa-Kha'jayJhim SeiMaiMystaraNotorgoPrzeciwnikQ'OlwenRaenRiddle'TharSpringseedStrennerVigrylWilderkingWszechstwórca
Kosmiczne siły
AnuPadomay
Yokudańscy bogowie
DiagnaHoonDingLekiMaloocMorwhaOnsiRuptgaSatakalSepTavaTu'whaccaZeht

Przypisy Edytuj

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 Różne wyznania Cesarstwa – Brat Mikhael Karkuxor
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 Monomit
  3. 3,0 3,1 3,2 Dialog z Rycerzem-Paladynem Geleborem z gry The Elder Scrolls V: Dawnguard
  4. Dychotomia Alduina i AkatoshaAlexandre Simon, Najwyższy Kapłan Świątyni Akatosha w Wayrest
  5. 5,0 5,1 5,2 The Elder Scrolls IV: Oblivion
  6. 6,0 6,1 6,2 The Elder Scrolls V: Dawnguard
  7. 7,0 7,1 7,2 The Elder Scrolls Online
  8. Słowa Ahnissi, Matki Klanu do jej Ulubionej Córki
  9. Testimonials on Baar Dau Minerva Calo, Associate Chronicler
  10. 36 Lekcji Viveka, Kazanie 33 Vivek
  11. Exegesis of Merid-Nunda Phrastus of Elinhir
  12. 12,0 12,1 12,2 Anuada dla dzieci
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 13,5 13,6 Cykl Linia Czasu, Tom 1: Przed czasami ludzkości
  14. Pocket Guide to the Empire, Third Edition: ErasImperial Geographical Society, 3E 432
  15. 15,0 15,1 Amulet KrólówWenengrus Monhona
  16. 16,0 16,1 16,2 Shezarr i Dziewięć BóstwFaustillus Junius, Podkustosz Starożytnej Teologii i Paleonumerologii Biblioteki Cesarskiej
  17. Remanada
  18. 18,0 18,1 Ostatni Król AyleidówHerminia Cinna
  19. Oczyszczenie Katedry: Kroniki Świętych Braci Marukha, Tom IV
  20. House Tharn of NibenayCount Opius Voteporix
  21. 21,0 21,1 Vindication for the Dragon BreakFervidius Tharn, Arch-Prelate of the Maruhkati Selective
  22. 22,0 22,1 The Exclusionary Mandates
  23. The Illusion of Death
  24. The Library of Dusk: Rare Books
  25. Aedry i daedry
  26. Pocket Guide to the Empire, First Edition: Elsweyr ConfederacyImperial Geographical Society, 2E 864
  27. The Elder Scrolls IV: Knights of the Nine
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.