Cephorus Septim I – dziesiąty cesarz Trzeciego Cesarstwa z dynastii Septimów, panujący przez trzynaście lat, od 3E 127 do 3E 140. Zastąpił na tronie swojego siostrzeńca, Uriela III, którego wcześniej pojmał i chciał osądzić, a którego wściekły tłum zamordował paląc do żywcem. Cephorusa po śmierci zastąpił jego brat, Magnus Septim[1][2].
Historia[]
Wczesne życie[]
Cephorus Septim urodził się w 3E 77 jako syn księcia Pelagiusa Septima (późniejszego cesarza Pelagiusa II) i jego drugiej żony, Quintilli[3][4][5][6][7]; miał starszego brata z poprzedniego małżeństwa jego ojca, Antiochusa, a także starszą siostrę Potemę; niedługo później doczekał się również młodszego o dwa lata brata, księcia Magnusa[2][5][6]. Wiadomo, że do roku 3E 98 zaaranżowane zostało jego małżeństwo z redgardzką królową Gilane, Bianki[6][8]. W tym samym roku Cephorus był najprawdopodobnie obecny gdy umierał jego ojciec, cesarz Pelagius II, kilka miesięcy później natomiast uczestniczył w koronacji nowego cesarza, swojego najstarszego brata, Antiochusa[6][9][10].
Do 3E 109, Bianki i Cephorus doczekali się już kilkorga dzieci[8][11], kolejne źródła twierdzą natomiast, że do 3E 119, jego rządy nad Gilane były niezwykle udane[11][12]. W 3E 120, Cephorus brał udział w pogrzebie swojego brata, cesarza Antiochusa, przed którym Wilcza Królowa Samotni, Potema, wygłosiła słynne przemówienie do Rady Starszych, w którym oskarżyła swoją bratanicę Kintyrę o bękarcie pochodzenie, twierdząc że nie była córką Antiochusa i Gysilli; według niej, jej ojcem mógłbyć nawet cesarski strażnik czy chłopak sprzątający cysterny[5][12]. Wobec tego, wysunęła ona kandydaturę swojego syna, Uriela Mantiarco, jako jednego z najbliższych krewnych zmarłego[5][12]. Sam Uriel nie pozostawał bierny w tych oskarżeniach, podkreślając jak wartości moralne w Cesarskim Mieście upadły za panowania Antiochusa[1]. Po usłyszeniu tych oskarżeń, Kintyra wygnała zarówno Potemę jak i Uriela z miasta, po czym, 3 dnia Pierwszego Siewu roku 3E 120, została koronowana na cesarzową, przy czym obecny był Cephorus[12][13][14].
Wojna o Czerwony Diament[]
W 3E 121 wybuchła Wojna o Czerwony Diament, między prawowitą cesarzową Kintyrą a stronnictwem Potemy i Uriela Mantiarco, która podzieliła cesarstwo na pół[1][2][13][15]. Niedługo po wybuchu wojny, Kintyra została schwytana przez Potemę w Glenpoint, w Wysokiej Skale; równocześnie do tego, sam Uriel Mantiarco najechał Cyrodiil, po dwutygodniowym oblężeniu zdobył Cesarskie Miasto, po czym koronował się na nowego cesarza jako Uriel Septim III[1][16]. Po tej koronacji, Cephorus sprzymierzył się ze swoim bratem Magnusem, teraz już królem Lilmoth na Czarnych Mokradłach, by kontynuować walkę w imieniu prawowitej cesarzowej; w walce tej nie przeszkodziła informacja o rychłej śmierci Kintyry[5][13][16]. W wojnie tej Uriela III popieralo Skyrim, Wysoka Skała, północne Morrowind oraz zajęte Cyrodiil, z kolei dwaj bracia mieli za sobą Wyspy Summerset, Puszczę Valen, Elsweyr, Czarne Mokradła, Hammerfell i południe Morrowind[2][14][16].
Źródła opisują Cephorusa jako miłego i inteligentnego człowieka, ale okazał się również wielkim wojownikiem[2] – w trakcie wojny skupił swoje starania na odbiciu Wysokiej Skały, która w wyniku tego była świadkiem najkrwawszych bitew w tym konflikcie[14][16]. Latem 3E 125, Cephorus zdobył zachodnią większość Wysokiej Skały, a do 3E 127 już cała ta prowincja była pod jego kontrolą. W tym to właśnie roku, miała miejsce bitwa pod Ichidag w Hammerfell, w trakcie której siły Cephorusa rozbiły wojska cesarskie, a samego Uriela III wzięły do niewoli[2][7][10][12]; miał on zostać odwieziony powozem do Cesarskiego Miasta, gdzie czekałby go sąd, ale w trakcie podróży rozwścieczony tłum dopadł do powozu i podłożył pod nim ogień. Cesarz Uriel Septim III został wówczas spalony żywcem, wobec czego nowym cesarzem obwołano najstarszego żyjącego członka rodu Septimów, właśnie Cephorusa[2][7][9].
Cesarz[]
Po wstąpieniu na Rubinowy Tron, wielu wasali którzy wcześniej byli lojalni wobec Uriela III i Potemy, przyrzekło mu wierność, w zamian za co jednak zażądali wiekszej autonomii od rządu cesarskiego[7]. W 3E 131 Cephorus wydał dekret rozwiązujący Rycerzy Dziewiątki[15].
Śmierć Uriela III oznaczała formalny koniec Wojny o Czerwony Diament, ale przez pierwszą dekadę panowania, Cephorus I nadal prowadził walki z opuszczoną przez sojuszników Potemą, która zaczęła wspierać swoje wysiłki nekromancją i paktami z Daedrami[2][5][7]. Według źródeł, cesarzowa Bianki miała umrzeć w 3E 136[8], a w rok później doszło do oblężenia Samotni i Błękitnego Pałacu, w trakcie którego zginęła, po ponad piętnastu latach wojny, Wilcza Królowa Potema[2][5][7]. Po ostatecznym zakończeniu konfliktu, Cephorus oddał władzę nad Samotnią swojemu bratankowi, księciu Pelagiusowi[14]. Cesarz zmarł trzy lata później na skutek śmiertelnego upadku z konia, a na tronie zastąpił go jego brat, Magnus[2][7][9][14].
Nawigacja[]
| Poprzednik Uriel Septim III 3E 127 |
Tytuł Cesarz Trzeciego Cesarstwa |
Następca Magnus Septim 3E 140 |
Przypisy[]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Krótka Historia Cesarstwa, tom I
- ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 Krótka Historia Cesarstwa, tom II
- ↑ "Wilcza Królowa, księga 1" twierdzi że imieniem cesarzowej była "Quintilla", z kolei "Biografia Wilczej Królowej", określa ją jako "Qizara".
- ↑ Wilcza Królowa, księga 1
- ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 Biografia Wilczej Królowej
- ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 Wilcza Królowa, księga 3
- ↑ 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 Wilcza Królowa, księga 8
- ↑ 8,0 8,1 8,2 Źródła są sprzeczne co do tego, czy Cephorus miał dzieci lub czy kiedykolwiek był żonaty. "Wilcza Królowa, księga 3" stwierdza, że Cephorus poślubił Bianki z Gilane, z którą miał dzieci; "Wilcza Królowa, księga 8" mówi że zarówno Bianki, jak i wszystkie ich dzieci, byli już martwi w czasie oblężenia Samotni w 3E 137. "Obłęd Pelagiusa" imputuje jednak, że Cephorus nigdy się nie ożenił i zmarł bezdzietnie, co podtrzymuje także "Krótka Historia Cesarstwa, tom II", gdzie dowiedzieć się możemy że Cephorus nigdy nie miał czasu na małżeństwo w latach wojny.
- ↑ 9,0 9,1 9,2 Trzecia era (książka)
- ↑ 10,0 10,1 The Daggerfall Chronicles
- ↑ 11,0 11,1 Wilcza Królowa, księga 4
- ↑ 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 Wilcza Królowa, księga 5
- ↑ 13,0 13,1 13,2 Wilcza Królowa, księga 6
- ↑ 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 Obłęd Pelagiusa
- ↑ 15,0 15,1 Rycerze Dziewięciorga
- ↑ 16,0 16,1 16,2 16,3 Wilcza Królowa, księga 7