FANDOM


Fool's Ebony, Book VI – szósta książka z serii Fools' Ebony.

Treść Edytuj

Fools' Ebony, Part the Sixth

by Frincheps


Daggerfall and Environs in the Doldrums of the 3rd Era

Scene 1: In The Adventurer's suite at the Dead Daedra Inn.

Enter Prologue, the Adventurer, and Ortho. Ortho climbs into bed.

Prologue: Thank you for allowing us the time to change the meager set, while our bard sang that old favorite, "Hail and Farewell." Now then, imagine, if you will, the luxuriant and langorous suite of that Dark Elven rogue, the Adventurer, at the Dead Daedra Inn. The time is shortly after the last scene, which if you've forgotten, ended with our hero and his partner-in-crime, Nephron, making some arrangements to swindle from the mages, priests, and armorers. All are interested in getting their hands on a lode of Fools' Ebony, a miraculous burning mineral, and the priests and mages each consider the Adventurer their ally. The Armorers know better and have assigned one of their apprentices, Ortho, to watch the Adventurer's movements. Now, as Ortho slumbers, the Adventurer has his first moment of peace in days. I should mention that in the interest of common decency, this scene has been abbreviated from the original by order of the Guild of Playwrites, Actors, and Dramatists. It now contains little material of relevance. A full copy may be obtained from the playwrite after the show for a mere 50 g.p. copying fee. Now is the time for poor Prologue to shuffle away.

(Exit Prologue)

(The Adventurer begins to get undressed)

(Tap-tap at the door. Adventurer jumps, startled)

(Snore from Ortho)

Adventurer: Who's there? I'm coming!

(Opens door - carefully)

(Enter Contessa)

Adventurer: Er, well ... er ... Come In! Please.

(The Adventuer steps back, tripping over his trousers around his ankles ...)

Contessa: So sorry to surprise you, but I thought that we might find something in common ... Oh! You poor man, you have a wound! Here, let me fix that bandage ... it looks very fresh.

(Fixing bandage, properly this time)

Adventurer: Well, I ... just opened it up again. Evening exercises, calisthenics, so on...

Contessa: How did you get this cut - if you do not mind me asking?

Adventurer: No, not at all. I was ... in a fight, earlier. These three crazy people jumped me.

Contessa: Really? This cloth looks like part of a Mage's robe.

Adventurer: Well, yes, two of them were Mages.

Contessa: Oh My! You must have been very good, to defeat them.

Adventurer: Oh, ah, well, I've been in one or two fights. Not to be rude, but who are you?

Contessa: Oh, I am so sorry, I quite forgot the proper introductions. I am the Contessa Aveet Videspreed -- call me Ave. From the Court at Daggerfall.

Adventurer: (aside) By Oblivion, what now?

Contessa: Here, help me off with this robe, these inn rooms are always ... so hot. And let me check that bandage again, poor man. Ooh, you are wearing an ebony belt of stamina, and bracers of strength. Ooh, a bracelet of endurance. This is my lucky night.

Adventurer: (aside) Help.

Contessa: Here, let me help you off with that old shirt - got to check you for any more cuts - they can go bad so easily, you know.

Adventurer: (aside) Well, its [sic] not the Armorers this time. Maybe my luck has turned.

Contessa: Well, everything seems all right...very all right, in fact...

Adventurer: Er...well, Ave - tell me about ... er ... yourself.

Contessa: If you want - just for a bit -

Adventurer: Here, have some wine ...

(Enter Prologue)

Prologue: Here our worthy playwrite's speech has been heavily edited by the Guild of Playwrites, Actors, and Dramatists. I will endeavor to fill in those removed passages. I should first mention that the Contessa is not meant to be a relative of any noble currently in Castle Daggerfall. The Contessa Aveet regales the Adventurer with tales of the peculiar and hearty members of her royal family. She has many brothers and sisters. They are all very -- close.

Contessa: I think I must have been a bastard. I was the only one with red hair, and an affinity for magicka. Everyone else tried to hide this skill of mine. I remember one spanking very well ...

Prologue: The Contessa relates futher [sic] differences between her siblings.

Contessa: While my sisters were learning to curtsey in ten different modes, and my brothers were learning flower-arranging, I used to sneak off into the woods or town. I soon learnt how to get what I wanted, from just about anyone. Just for example, there was this merchant who had three sons ...

Prologue: The Contessa goes into detail about her training.

Contessa: I became quite good at the school of illusion. You never noticed me, downstairs, did you?. I also learned how to use some weapons. Let me tell you how I learned hand-to-hand ...

Prologue: The Contessa relates an amusing anecdote, and then continues.

Contessa: And on bad days, I used to dig in my father's library. He had a marvelous collection of old texts. I was fascinated by Old Dwarvish, managed to learn it quite well, I think. Of course, no one has seen or spoken to one in years and years. So its probably perfectly useless knowledge. But I've always had an interest in collecting new knowledge. At the Mages Guild, they taught me an old High Elven tradition. You spread this potion all over your body ...

Prologue: The Contessa relates her current state of boredom.

Contessa: The life up at the Palace bores me so. My sisters ...

Prologue: The Contessa's sisters are entertaining some visitors.

Contessa: And my brothers are now studying Advanced Floral Theory, so I come down here, do a little ... er ...business. I keep all my relations supplied with their favourite vices -- so I can blackmail the whole rotten lot.

Adventurer: But is'nt it dangerous, down here? Did I not hear that some young Contessa got killed, recently?

Contessa: That little twit was my cousin, and as far as I'm concerned, she got what she deserved. She thought she could just borrow a maids dress, muss up her hair, and pass for some commoner. She was spotted the first minute she left the Palace gates. Now, I use illusion, craft, guile -- and I carry weaponry. By the way, that was a neat scheme you and Neph cooked up.

Adventurer: Well, lets change the subject, can we? ... Just what do you carry? I can't see anything ... like a weapon, I mean ...

Contessa: Here, let me show you ...

Adventurer: Oh my, those are nice ... knives...

Contessa: And there're more ...

Adventurer: Oh yes ...

Contessa: But we don't need these silly nasty weapons now, do we?

Adventurer: My, my -- now those are what I call weapons ... Oh yes ... heavy duty, high class ones too, my ...

Contessa: I think its time that we put that ebony to the test ... to say nothing of your Mages Staff ...

Prologue: At this point, extensive material has been removed. However, please remember that any scholar who truly wishes to peruse this material can obtain a copy for only 50 g.p. - hand-drawn illustrations are of course extra. The Contessa, after a bit of fun, volunteers to be a part of the Adventurer's party to find the fools' ebony lode. I know, I know. It didn't make much sense in the original draft either, if you want to know the truth.

(Exit Prologue)

Adventurer: Sure you want to go out there in the wilds?

Contessa: Oh, yes. I am so bored here. Well, not right here and now, but generally. And I can really be of assistance. I'm pretty good with woods survival, knife work, hand-to-hand ... and it gets cold out there at night, even for big ebony-wearing men like you ...

Adventurer: All right, then. Do you know where and why we are going?

Contessa: Oh, of course. It's all over Daggerfall. Everyone is watching and waiting to see what happens. There is even a lottery or two running ...

Adventurer: On what ..?

Contessa: Oh, your life.

Adventurer: Oh dear Oh dear! Oh my!

Contessa: Look, don't worry -- I know all about the double-dealings with mages, priests, merchants, those crude armorers. And I intend that we come out on top. I love being on top. With the goods and the profits. I'll have yet another vice to sell to my stupid relatives in their boring palaces.

Adventurer: But won't it be us two against hordes?

Contessa: Oh no. Most everyone is waiting here in town to see what and who comes back. And I will have a surprise arranged for our 'escorts' - Ortho included. Out in the wilderness, they can be dealt with easily.

(Ortho snores)

Adventurer: Tell me more.

Contessa: Certainly. But first ... lets see how many uses you have left in that ebony. Mmm, your Mages' Staff is in good shape ...

(Enter Prologue)

Prologue: Exactly. Sorry to interrupt again, but we're going to have to stop this scene right here. After a frenzied night comes the placid dawn, tripping onto the sky like a budding rose. And then another day doth dawn, and then another. Ten dawns and ten frenzied nights pass as our wily Adventurer, the wanton Contessa, the clever and naughty Nephron, the loutish Ortho, and an assemblage of randy armorers and backsliding maidens take to the road. Imagine now that we are in the wildy wilderness of High Rock near the Wrothgarian Mountains.

Scene 2

(Enter Nephron and assorted lads and lasses)

(Exit Prologue)

Contessa: I do so love a bucolic frolic.

Adventurer: It's getting pretty wild now. I guess the dangerous part is coming up tomorrow...?

Contessa: Yes, one last stop tonight, at that old inn up here -- Minnie's Inn.

Adventurer: Minnie's Inn? Oh, those two old scholars who gave it all up, came to run the inn out here. they must get all of two customers a year.

Contessa: I think they like the solitude. It gives them time to study. They know a lot about old Dwarvish stuff -- get them started on that, they will wear you ears out.

Adventurer: Er ... when does your surprise happen? I should probably know.

Contessa: Don't fret, dear. At the Inn tonight. Just sit back and enjoy the show.

(Enter Prologue)

Prologue: Time passes, the carts roll, things happen in the backs of the carts. And there are strange furtive movements unnoticed by all, on the high ridges around. When next we see our players, they are at Minnie's Inn, home of Minnie and Crunn, the philosopher- innkeeps. Imagine, if you will, the rather dusty dining room of Minnie's Inn.

(Enter Minnie, Crunn, and Gurnsey)

(Exit Prologue)

(Gurnsey goes to Orthos' table with more ale for him. She sits down suddenly. She stares into Orthos' eyes, Ortho stares into hers. Mouths drop open.)

Minnie: ... er ... Crunn ...

Crunn: ... yes ... Minnie ...

Minnie: ... I was thinking ...

Crunn: ... yes, you were thinking, Minnie ...

Minnie: ... er .... thinking ...

Crunn: ... yes ...so was I ....

Minnie: ... can't remember now ...

Crunn: ... yes, Minnie ... Minnie ...

Minnie: ... Yes ..?

Crunn: ... Shut up ...

Gurnsey and Ortho (Together): Moo ... oooh ... moo.

Adventurer: Moo?

Contessa: See, Adventurer, Ortho's fixed.

Adventurer: Is he?

Contessa: You just watch.

Adventurer: And what about the other armorers?

Contessa: Any minute now.

(Ortho and serving girl arise, approach Adventurers' table. The floor shakes.)

Ortho: This Gurnsey. Ortho love Gurnsey, oooh.

Gurnsey: Gurnsey love Ortho ... moo ...

Ortho: We go get marry, we is.

Adventurer: Well, congratulations! And that was a fine long speech, Ortho!

Ortho: We go raise piggies.

Gurnsey: Grows animals too, farmers be we.

(Exit Ortho and Gurnsey)

Adventurer: Extraordinary. Ave, I think that you must have been up here before.

Contessa: Oh yes. I often come up here to get away from the Palace and talk dwarves with Minnie and Crunn.

Adventurer: You mean that these two ancient ... er, Scholar-Inn Keeps can actually talk and about dwarves?

(All but Adventurer, Contessa, Minnie, and Crunn fall asleep in their meat pies.)

Contessa: Oh yes, you must just be very patient. But look over at our other escorts ...

Adventurer: By the Lady!

Contessa: Minnie was an Alchemist before she met Crunn, and knows a lot of old forgotten Dwarvish potions.

Adventurer: But what do we do with the bodies?

Contessa: Wait ...

(Enter Major)

Contessa: Adventurer, meet Major Bloodnok, head of my own ...private little bodyguard. He's been with me since I was a mere girl. Served me very well, haven't you, Major?

Major: We give our all, milady.

Adventurer: Pleased to meet you, Major.

Contessa: How are my other men?

Adventurer: (aside) Other men?

(Enter Other Men in Khajiit suits)

Major: All present and accounted for, milady. Had a spot of bother with what looked like a party of Merchants following you. But they are out of the picture now, down a ravine. Only one thing.

Contessa: Yes?

Major: Me and my men, we've been noticing sort of furtive movements, up on cliffs, on ridges -- always just out of the corners of our eyes. And we keep getting this feeling of being watched. Now, me and my men, we're the best but there's something out there. Don't like it, not one bit.

Contessa: Oh Dear - and just when it was getting to be fun.

Major: Its not anything human. Not Mages, Armorers, Priests. And its not the usual werewolves, harpies, orcs, daedra. Nothing like that, not at all.

Minnie: Dwarves!

Crunn: Where? ... oh ... Minnie ... you mean ... up ... there ... here ...

Minnie: ... Dwarves, up there ...

Crunn: ... How exciting ... mmmm ...

Minnie: ... There, there, Crunn, calm down ... just dwarves ... I knew that one day they would ...

Crunn: ... Wake up ..?

Minnie: ... Come back ...

Crunn: ... But ... I didn't go anywhere ...

Minnie: ... The dwarves, Crunn ...

Crunn: ... Oooh ... Back ... So excited ... Dwarves! ... oooh ...

Contessa: Well Major, is it possible?

Major: Anything's possible, especially up here. Dwarves? I don't know. Me and my men, we'll get rid of this lot. There's a good deep mine shaft out back.

(Exit All, but the Adventurer and Contessa)

Adventurer: Dwarves, Ave! Is that trouble? I mean, they sort of own all the ebony down here, don't they?

Contessa: Maybe. I guess we just have to push on, see what develops. I can try to talk to them, maybe? Oh, and Adventurer, you'll have to drive the first cart. I'll take old Nephron's. We'll leave the other here -- Spares for later.

Adventurer: What, no more bucolic frolics?

Contessa: Sorry, but we've got to get to the site and out again before the weather goes bad.

Adventurer: Can't your Major and his men, handle the carts?

Contessa: Oh, no. They will cover us from all sides and make certain there are no surprises.

Adventurer: Oh well. All good things end, I guess.

Contessa: Not quite. If you have any charges left in your bracelets of endurance, we can go upstairs and see what develops.

(Enter Prologue)

Prologue: Well, I guess we all saw that coming. Scene 3 takes place some time later at the site. Flanked by the Major's men, the Adventurer and the Wanton Contessa successfully follow the map of the dear, departed mages. Imagine great veins of glistening ebonyesque material piercing the surface of the ground, and a nice warm fire of Fools Ebony where the Adventurer and the Contessa sprawl. To the west are signs that the weather is turning and the first major snowstorm of the year is coming. For some time, they have been mining and the Adventurer is beginning to feel the strain of actual labor.

(Exit Prologue)

Scene 3

Adventurer: I've got blisters on my hands from shovelling that black rot, blisters on my rear from that cart bench, and we are running out of ale. My bracelet is running down and my fingers are getting frostbite.

Contessa: What, your bracelet is running down? Oh, now that is serious.

(Enter Major, running)

Major: Dwarves! Milady, dwarves, dozens of the little buggers caught my men! I'm sorry, milady.

(The Contessa jumps to her feet)

Contessa: Major, get out of here now. If you get away, you can maybe help us later. I'll try to talk to them.

(Exit Major)

(Enter Dwarves)

Contessa: Hhjgys jjvvu klpss Jjqqx zzyzx.

Dwarves (Together): Jjpoo Kalagloo gashnoo bibloo franoo Xxnadoo

Contessa: Jnik? Balpo?

Dwarves (Together): Gabloo! Wazzikoo! Eppapupu!

Contessa: Glooky, glooky, glooky.

Adventurer: Ave, whats going on?

Contessa: Relax. I think I've impressed them by talking their language. I don't understand everything, but it seems that they have only just 'woken up' or something. And that they will not let us take any of this Fool's Ebony -- it's somehow related to the real stuff or something. And it really belongs to the Lords of Oblivion -- the Dwarves are just care or something.

Adventurer: Very interesting. Now, what about us?

Contessa: I made a deal with them the only way I could see. I told them about Minnie and Crunn, how those two old ones know lots of dwarven tales and legends. The dwarves tells me that, having just 'woken up' or something, they want three things -- ale, women, and us to leave the Fools' Ebony alone.

Adventurer: Ah, flog my log.

Contessa: Well, I told them about all the ale down at Minnie's Inn. And about the 2 redheads there. They are going there, leaving right now. We may take one empty cart, 2 horses. And they will keep us guarded all the way there. They also said that they will -- I don't know how -- destroy all the Fool's Ebony here. It shouldn't be on the surface like this, they say.(aside) Dwarvish is a remarkably compact language.

Adventurer: By the great roaring buttocks of Sheogorath! All these blisters and backache for nothing! Ah well. At least we are still alive. For now ...

(Exeunt)

(Enter Prologue)

Prologue: Farnoo Lickety Kanoo Gadfloo. Oh, I'm terribly sorry. As Scene 4 begins, we are back at Minnie's Inn, where the dwarves appear to be on holiday.

(Enter the Adventurer, the Wanton Contessa, Minnie, Crunn, and Dwarves)

(Exit Prologue)

Scene 4

Minnie: ... ga ... sszx ... spnoo? ...

Crunn: ... glurky ...

Dwarves (Together): Jotcha potchka lazzo lanni joopy hoopy qui me amat, amat et canem meam

Adventurer: Ave, any ideas? I can't seem to work my magical items. And when the ale runs out ...

Contessa: Your ebony material is useless against them. Dwarves fashion the ebony, so I guess they can suppress it or something. Don't worry - just think, these dwarves have been asleep or something for hundreds of years. And Minnie has a huge stock of ale. Not many customers come this way, and she knows how to salt the ale just right to keep from spoiling for decades.

Adventurer: Oh, that's why my tongue always looks like a chunk of leather after a pint or two.
Contessa: Dwarves apparently love ale. I expect them all to pass out in an hour or so.

(Dwarves fall into comas)

Contessa: If not sooner. Come on, Adventurer. Grab a sack and start collecting! When the dwarves wake up, they'll finish the ale, and then us.

(The Wanton Contessa and Adventurer pillage the dwarves)

Adventurer: South, as fast as our horses will take us in this weather.

Contessa: If we make enough distance before they wake up, we'll be all right - I don't think that they will leave their precious mountains. I hope not.

(Enter Prologue)

Prologue: The wailing wintery wind whirls wickedly, wafts whipping, wading waist-high, oh never mind. The Adventurer and the Contessa get lost in the snow storm. Several days later, we find them desperate for warmth and exhausted.

(Exit Prologue)

Adventurer: The horses have had it. They can't go another step and its going to snow again. No ale left, and just one loaf.

Contessa: It will have to do.

(Suddenly, a party of giants leaps on our hero and heroine. But after some quick work with Bracers of Firestorm, really dead giants lie around in heaps)

Adventurer: Anything left, Ave?

Contessa: No, no more fire anything - just my daggers

Adventurer: Same here, just a common shortsword. Curse Sheogorath for those dwarves! Those oafs chewed up our horses! Do you think the Major made it out?

Contessa: If anyone can, it's him. Guess we'll find out in town. Interesting thought just occured [sic] to me. Don't giants hunt in several groups? Is that more I hear?

(sound of grumbling and gargling offstage)

Adventurer: Yes, there are more giants out there. Quick, Ave. Help me with this one.

(The Adventurer starts to disembowel a giant's body)

Contessa: What on Tamriel are you doing? This is not the time for studying anatomy!

Adventurer: Don't argue, climb inside!

Contessa: Poppydash and Baldercock! Inside that smelly dead giant? My dear Adventurer, I'm a Lady.

Adventurer: It's our only hope! The giant smell will hide our scent, and live giants never touch dead ones. Quick!

(The Adventurer and the Contessa climb inside the steaming giant's body)

Adventurer: Here, help me pull the skin shut - and try not to throw up. Don't make a sound.

(Enter Prologue)

Prologue: A few hour pass.

(Exit Prologue)

(The Adventurer and the Wanton Contessa poke their heads out of the giant's belly.)

Adventurer: They've all left, but it's snowing hard. Definitely getting real cold. We better stay here.

Contessa: It indeed is warm.

Adventurer: It will keep us warm, safe from the storm and giants, for a day or soif we can stand the smell. Here, want some bread?

(The Contessa falls victim to nausea)

(Enter Prologue)

Prologue: For this, the last scene of the play, please forgive us, but we need to change the set. Remove the "giant corpses" and what not. Please be patient while our bard performs the timeless classic "Whither Goest Thou?"

(Bard plays "Whither Goest Thou?" If the scenarists take too long, he also plays "For Further Consideration.")

Prologue: Ah, here we are, back at the Dead Daedra Inn. The Contessa and the Adventurer made it, after all. They had to pay three times the normal rate, for they were very dirty and stinky. Now poor Prologue will bid you farewell, goodly people.

Scene 6

Contessa: Thank the Gods for hot water and soap! I thought I would smell like a giant forever.

Adventurer: Me too. Where did you go while I was bathing? And why no mages, priests, armorers, or merchants outside yelling for our blood?

Contessa: I took a quick trip to the Palace. I've fixed it so some cousins have told the armorers and merchants that we don't have cartloads of the Fools' Ebony.

Adventurer: Pity that that's actually true.

Contessa: But at least no one's interested in us anymore. Seems that some priests turned up dead in an old temple, up on Edward's Mountain. They were found with some girl, all dead from 'bad green powder' or something. And some old mages named Shub have gone missing ...

Adventurer: Now then, what did you stuff in those sacks thats so important?

Contessa: Here, dump them out, take a look.

Adventurer: By the Gods, just look at that!

Contessa: Yes, those dwarves were just loaded with ebony. Look. Rings, torcs, bracers, belts, helms All solid old ebony.

Adventurer: And this stuff feels just loaded with magicka. Why, I bet that this ring alone has a thousand uses... whatever it does.

Contessa: Ooh! Look! Bracers of Extreme Endurance and a Belt of Strength! Put them on, Adventurer, let's celebrate!

Adventurer: (aside) Help!

Enter Epilogue

Epilogue: As I feared, all the loose threads of the play were ended by wholesale slaughter. More of the adventures of the Adventurer will follow, unless, of course, they don't. We thank you for your tempered patience. Don't forget to tip your worthy wenches on your way out this evening, and enjoy our bard's rendition of the Khajiiti classic, "It's A Matter of Luck." Goodnight.

(Flourish)

(Exeunt Omnes)

Ebon Głupców, Część Szósta

autorstwa Frinchepsa


Daggerfall i Okolice w Spokojnych Latach 3-ciej Ery

Scena 1: W pokoju Łowcy Przygód w gospodzie Martwych Daedr.

Wejście Prologu, Łowcy Przygód i Ortho, Ortho wspina się do łóżka.

Prolog: Dziękujemy wam za danie nam czasu na zmianę skromnej scenografii, kiedy to nasz bard zaśpiewał stary przebój, „Witaj i Żegnaj”. Teraz więc wyobraźcie sobie, jeśli chcecie kwiecisty i przestrzenny pokój tego mrocznego elfa łotra, Łowcy Przygód, w gospodzie Martwych Daedr. Ten moment dzieje się krótko po ostatniej scenie, która jeśli nie zapomnieliście, skończyła się, gdy nasz bohater i jego wspólnik w zbrodni Nephron omawiali jakieś przygotowania, by ocyganić magów, kapłanów i płatnerzy. Wszyscy są zainteresowani położeniem swych łapsk na złożu Ebonu Głupców, cudownym palnym minerale, oraz zarówno kapłani, jak i magowie uważają się za przyjaciół Łowcy Przygód. Płatnerze wiedzą lepiej i przypisali jednego ze swych czeladników, Ortha, by obserwował ruchy Łowcy Przygód. Teraz gdy Ortha zmorzył sen, Łowca Przygód ma pierwszą chwilę do wytchnienia od wielu dni. Powinienem wspomnieć, że w interesie powszechnej przyzwoitości ta scena odchodzi od oryginalnego tekstu przez nakaz Gildii Dramatopisarzy, Aktorów i Dramaturgów. Teraz zawiera mało treści o owym znaczeniu. Pełna kopia może być uzyskana od scenopisarza, po uregulowania za zaledwie 50 sztuk złota kosztu zrobienia kopii. Teraz jest czas, by biedny Prolog się zmył ze sceny.

(Koniec Prologu)

(Łowca Przygód zaczyna się rozbierać)

(Puk-puk u drzwi, Łowca Przygód podskakuje wystraszony)

(Dźwięk chrapania dochodzący od Ortha)

Łowca Przygód: Kto tam? Już idę!

(Otwiera drzwi — ostrożnie )

(Wchodzi Hrabina)

Łowca Przygód: E, cóż… e… Wejdź! Proszę.

(Łowca Przygód odstępuje, przewracając się o swe spodnie u swych kostek…)

Hrabina: Tak mi przykro, żem cię zaskoczyła, ale myślałam, że możemy mieć wspólny… Och! Biedaku, jesteś ranny! Chodź, pozwól mi poprawić ten bandaż… wygląda na bardzo świeży.

(Poprawia opatrunek, tym razem prawidłowo wykonany)

Łowca Przygód: Cóż, ja… właśnie znowu ją otworzyłem. Wieczorne ćwiczenia, rytmika i tak dalej…

Hrabina: Jak zdobyłeś tę szramę — jeśli nie przeszkadza ci, że spytam?

Łowca Przygód: Nie, wcale, byłem… w walce, wcześniej. Tych trzech wariatów na mnie naskoczyło.

Hrabina: Naprawdę? Ten materiał wygląda jak część kiecki Maga.

Łowca Przygód: Cóż tak, dwóch z nich było Magami.

Hrabina: Och bogowie! Musiałeś być bardzo zdolny, by ich pokonać.

Łowca Przygód: Och, ach, cóż. Brałem udział w jednej, czy dwu bójkach. Nie chcę być niegrzeczny, ale kim jesteś?

Hrabina: Och, bardzo przepraszam, całkiem zapomniałam o poprawnym przedstawieniu się. Jestem Hrabina Aveet Videspreed — mów mi Ave. Z dworu Daggerfall.

Łowca Przygód: (u boku) Na Otchłań, co teraz?

Hrabina: Chodź, pomóż mi z tą kiecką, te pokoje w gospodach są zawsze… takie gorące. I pozwól mi jeszcze raz sprawdzić ten bandaż, biedaku. Ooch, nosisz ebonowy pas kondycji, i naramiennik siły. Ooch, bransoleta wytrwałości. To moja szczęśliwa noc.

Łowca Przygód: (u boku) Pomocy.

Hrabina: Chodź tu, pozwól mi pomóc zdjąć tę starą koszulę — muszę cię przebadać po inne cięcia — mogą tak łatwo się pogorszyć, wiesz.

Łowca Przygód: (u boku) Cóż, to nie płatnerze tym razem. Może moje szczęście się odwróciło.

Hrabina: Cóż, wszystko wygląda dobrze… bardzo dobrze po prawdzie…

Łowca Przygód: E… cóż, Ave — opowiedz mi o… e… sobie.

Hrabina: Jeśli chcesz — tylko przez chwilę —

Łowca Przygód: Chodź, masz trochę wina…

(Wejście Prologu)

Prolog: Tu przemowa naszego nieocenionego scenopisarza została ciężko przeedytowana przez Gildię Dramatopisarzy, Aktorów i Dramaturgów. Spróbuje wypełnić te usunięte linijki. Powinienem wpierw wspomnieć, że Hrabina nie jest w zamyśle żadną z krewnych szlacheckiego rodu rządzącego dzisiaj w Zamku Daggerfall. Hrabina Aveet zabawiała Łowcę Przygód historyjkami przedziwnych i serdecznych członków jej rodziny królewskiej. Ma wielu braci i sióstr. Są oni wszyscy bardzo — zżyci.

Hrabina: Myślę, że muszę być bękartem. Byłam u nas jedyna z rudymi włosami i z więzią z magicką. Wszyscy zawsze próbowali zataić ten mój talent. Pamiętam bardzo dobrze jedno lanie…

Prolog: Hrabina objaśnia dalsze różnice miedzy jej rodzeństwem.

Hrabina: Gdy me siostry uczyły się dygać w dziesięciu różnych trybach, a moi bracia uczyli się układania kwiatów, ja wymykałam się do lasu lub miasta. Wkrótce pojęłam, jak dostać to, co chcę od właściwie każdego. Na ten przykład był ten kupiec co miał trzech synów…

Prolog: Hrabina szczegółowo opowiada o swej nauce.

Hrabina: Stałam się całkiem dobra w szkole iluzji. Nie zauważyłeś mnie na dole, czyż nie? Nauczyłam się także, jak używać niektórych broni. Pozwól, że opowiem, jak nauczyłam się walki wręcz…

Prolog: Hrabina opowiada fascynującą anegdotę i ciągnie dalej.

Hrabina: A w niepogodę, zwykłam odkopywać księgi w ojcowskiej bibliotece. Miał cudowną kolekcję starych tekstów. Zafascynował mnie starokrasnoludzki, zdołałam się go całkiem dobrze nauczyć, tak myślę. Oczywiście nikt nie widział ani nie rozmawiał z żadnym przez lata i wieki. Więc jest to prawdopodobnie nad wyraz bezużyteczna wiedza. Ale zawsze interesowało mnie zbieranie nowej wiedzy. W Gildii Magów nauczyło mnie starych wysokoelfickich tradycji. Rozprowadzasz ten eliksir po całym ciele…

Prolog: Hrabina zwierza się z jej obecnego stanu znudzenia.

Hrabina: Życie tam hen w Pałacu tak mnie nudzi. Moje siostry…

Prolog: Siostry Hrabiny zajmują się zabawianiem przybyszów.

Hrabina: A moi bracia teraz studiują Zaawansowaną Teorię Roślin, więc udałam się tu, załatwić mały… e… interes. Wszystkie moje kontakty są zaopatrzone w ich ulubione nielegalne towary — bym mogła szantażować całą tę zgniłą zgraję.

Łowca Przygód: Ale nie jest tutaj ani za niebezpiecznie? Nie było tak, że jakaś młoda Hrabina została zabita ostatnio?

Hrabina: Ten mały dureń to była moja kuzynka i żeby się wyrazić, jak bardzo mnie to obchodzi, dostała, co zasłużyła. Myślała, że może pożyczyć suknię jakiejś dziewki, zmierzwić swe włosy i ujść jako cham. Dostrzegli ją w pierwszej minucie, gdy opuściła Pałacowe bramy. Ja, ja używam iluzji, swych zdolności, podstępu — i noszę broń. Swoją drogą była to całkiem sobie intryga, ty i Neph gotowaliście.

Łowca Przygód: Cóż, zmieńmy temat, dobrze? …Właściwie co ty tam nosisz? Nic nie widzę… mam na myśli broń…

Hrabina: Masz, pokażę ci…

Łowca Przygód: Och, to są całkiem ładne… noże…

Hrabina: I jest więcej…

Łowca Przygód: Oj tak…

Hrabina: Ale my nie potrzebujemy tych głupich brzydkich broni w tym momencie, nieprawdaż?

Łowca Przygód: No, no — teraz to jest, co nazywam orężem… O tak… ciężkiej próby i wysokiej klasy również, no…

Hrabina: Myślę, że to czas by poddać próbie ten ebon… by nie wspomnieć o twej magicznej różdżce…

Prolog: W tym miejscu szerszy materiał został wycięty. Jednak proszę pamiętać, że każdy uczony, który naprawdę chce przejrzeć materiał, może uzyskać kopię za tylko 50 sztuk złota — ręcznie wykonane ilustracje są oczywiście za darmo. Hrabina, po odrobinie zabawy, zgłosiła się, by odegrać rolę w grupie Łowcy Przygód, by odnaleźć złoże Ebonu Głupców. Wiem, wiem. Nie miało to też wielkiego sensu w oryginalnym zapisie, jeśli mam być szczery.

(Koniec Prologu)

Łowca Przygód: Na pewno chcesz się udać ze mną do dziczy?

Hrabina: Och tak. Jestem tak tu znudzona. No nie tak, że tu i teraz, ale ogólnie. I mogę naprawdę być użyteczna. Jestem dość zaznajomiona z lasem, przetrwaniem, nożem, walką wręcz… i nocami robi się zimn tam w dziczy, nawet dla wielkich odzianych w ebon mężczyzn jak ty…

Łowca Przygód: Dobrze więc. Wiesz gdzie i po co idziemy?

Hrabina: Och oczywiście. Mówi się o tym w całym Daggerfall. Wszyscy obserwują i czekają, co to się nie stanie. Jest nawet prowadzona loteria czy dwie…

Łowca Przygód: O co…?

Hrabina: Och, twoje życie.

Łowca Przygód: Och nie, Och nie! Bogowie!

Hrabina: Patrz, nie martw się — wiem wszystko o podstępnych umowach z magami, kapłanami, kupcami, i tymi szorstkimi płatnerzami. I zamierzam, że wyjdziemy tak, że nasze będzie na wierzchu. Kocham być na wierzchu. Z dobrami, i zyskami. Mam jeszcze kaprys, by sprzedawać moim głupim krewnym w ich nudnych pałacach.

Łowca Przygód: Ale nie będzie to przypadkiem nasza dwójka przeciw hordom?

Hrabina: O nie. Większość ze wszystkich tych ludzi czeka tu w mieście, by zobaczyć, co i kto z tego wyjdzie. I będę miała niespodziankę zgotowanej dla naszej „eskorty” — wliczając Ortho. Hen w puszczy, można się ich pozbyć z łatwością.

(Ortho chrapnął)

Łowca Przygód: Powiedz mi więcej.

Hrabina: Oczywiście. Ale teraz… zobaczmy, jak wiele ładunków pozostało ci w tym ebonie. Mmm, twa różdżka jest w dobrym stanie…

(Wejście Prologu)

Prolog: Dokładnie. Przepraszam za ponowne wtrącenie, ale będziemy musieli skończyć tę scenę już teraz. Po szalonej nocy przychodzi spokojny świt, wkradając się na niebo jak pączkująca róża. A wtedy następny dzień świta, a potem następny. Dziesięć świtań i dziesięć szalonych nocy minęło jak nasz chętny Łowca Przygód, figlarna Hrabina, przebiegły i niegrzeczny Nephron, prostacki Ortho, i zgraja krzykliwych płatnerzy i zdemoralizowanych dziewuch wybierze się w drogę. Wyobraźcie teraz sobie, że jesteśmy w dzikich ostępach Wysokiej Skały w pobliżu Gór Wrothgarskich.

Scena 2.

(Wejście Nephrona i różnych chamów oraz dziewuch)

(Koniec Prologu)

Hrabina: Jak ja kocham te sielankowe swawole.

Łowca Przygód: Puszcza zaczyna teraz dziczeć. Chyba niebezpieczną jej część przejedziemy jutro…?

Hrabina: Tak, jeden ostatni przystanek w tamtej starej gospodzie — Gospodzie Minnie.

Łowca Przygód: Gospoda Minnie? Och, tych dwóch starych uczonych, którzy wszystko porzucili i zaczęli prowadzić tu gospodę, muszą mieć z dwóch klientów rocznie.

Hrabina: Myślę, że lubią samotnię. Daje im czas na rozważania. Wiedzą wiele o starych krasnoludzkich sprawach — pozwól im o tym zacząć, a prędko zużyją ci uszy.

Łowca Przygód: E… kiedy się zaczyna twoja niespodzianka? Powinienem chyba wiedzieć.

Hrabina: Nie denerwuj się mój drogi. W Gospodzie tej nocy. Tylko usiądź z tyłu i ciesz się widokiem.

(Wejście Prologu)

Prolog: Czas mija, powozy się toczą, rzeczy się dzieją z tyłów powozów. I dookoła na wysokich graniach następują dziwne ukradkowe ruchy niezauważane przez wszystkich. Gdy następnie dane jest nam widzieć naszych aktorów, są w Gospodzie Minnie, domu Minnie i Crunna. Filozofowie-gospodarze. Wyobraźcie sobie, jak chcecie, raczej zakurzoną gospodę Minnie.

(Wejście Minnie, Crunn i Gurnsey)

(Koniec Prologu)

(Gurnsey idzie do stołu Ortha z większą ilością piwa dla niego. Siada ona gwałtownie. Spogląda się w oczy Ortha, Ortho spogląda w jej. Szczęka mu opadła.)

Minnie: …e… Crunnn…

Crunn: …tak… Minnie…

Minnie: …myślałam tak sobie…

Crunn: …tak, myślałaś, Minnie…

Minnie: …e… myślałam…

Crumn: …tak… jak i ja…

Minnie: …nie mogę teraz sobie przypomnieć…

Crunn: …tak, Minnie… Minnie…

Minnie: …Tak…?

Crunn: …Zamknij ty ryj…

Gurnsey i Ortho (Razem): Muu… uuuch… muu.

Łowca Przygód: Muu?

Hrabina: Zobacz, Łowco Przygód, Ortho załatwiony.

Łowca Przygód: Czyżby?

Hrabina: Po prostu spójrz.

Łowca Przygód: A co z resztą płatnerzy?

Hrabina: Chwilę, każdą następną minutą.

(Ortho i służąca dziewka wstają, podchodzą do stołu Łowcy Przygód. Podłoga się trzęsie.)

Ortho: Ta Gurnsey. Ortho kocha Gurnsey, uuuch.

Gurnsey: Gurnsey kocha Ortho… muu…

Ortho: Idziemy się wsiąść ślub, my tak.

Łowca Przygód: Cóż, gratulacje! I to była piękna długa mowa, Ortho!

Ortho: Idziemy chować wieprzki.

Gurnsey: Rosnąć zwierzęta też, farmerami być my.

(Wyjście Ortha i Gurnsey)

Łowca Przygód: Nadzwyczajne Ave, myślę, że musiałaś tu już kiedyś być.

Hrabina: O tak. Często przychodzę tu by uciec od Pałacu i omawiać krasnoludy z Minnie i Crunnem.

Łowca Przygód: Masz na myśli, że ci dwoje starożytnych… eh, Uczonych-Właścicieli Gospody potrafią rozmawiać i to o krasnoludach?

(Wszyscy oprócz Łowcy Przygód, Hrabiny, Minnie, i Crunna zasypiają w swych mięsnych ciastach.)

Hrabina: O tak, musisz tylko być bardzo cierpliwym. Ale spójrz na naszą eskortę…

Łowca Przygód: Na Damę!

Hrabina: Minnie była alchemiczką, zanim poznała Crunna i wie wiele o zapomnianych krasnoludzkich eliksirach.

Łowca Przygód: Ale co my zrobimy z ciałami?

Hrabina: Czekaj…

(Wejście Majora)

Hrabina: Łowco Przygód, poznaj Majora Bloodnoka, przywódcę mojej własnej… prywatnej małej straży przybocznej. Jest ze mną, odkąd byłam ledwie dziewczynką. Służył mi bardzo dobrze, czyż nie Majorze?

Major: Dajemy z siebie wszystko, moja pani.

Łowca Przygód: Miło cię poznać, Majorze.

Hrabina: Jak tam inni mężczyźni?

Łowca Przygód: (u boku) Inni mężczyźni?

(Wchodzą Inni Mężczyźni w khajiickich kostiumach)

Major: Wszyscy obecni i przygotowani, moja pani. Mieliśmy trochę kłopotu z czymś, co wyglądało jak grupka Kupców, która was śledziła. Ale oni już nie stanowią żadnego problemu w dole parowu. Tylko jedna sprawa.

Hrabina: Tak?

Major: Ja i moi ludzie zauważaliśmy jakiś rodzaj ukradkowych ruchów, wysoko w górach na graniach — zawsze tylko dostrzegalne katem oka. I ciągle czuliśmy się obserwowani. Teraz my i moi ludzie jesteśmy górą, ale jest tam wysoko coś. Nie lubimy tego ani odrobinę.

Hrabina: Och mój drogi — a właśnie kiedy zaczynała się zabawa.

Major: To nic podobnego ludziom. Nie Magowie, Płatnerze, Kapłani. I nie są to jakieś zwykłe wilkołaki, harpie, orkowie, daedra. Nic z tych, nic jak one.

Minnie: Krasnoludy!

Crunn: Gdzie? …och… Minnie… masz na myśli… tam… w dziczy… tu…

Minnie: …Krasnoludy, tam w dziczy…

Crunn: …Jakie to ekscytujące… mmmm…

Minnie: …Tam, tam, Crunn, uspokój się… właśnie krasnoludy… wiedziałam, że pewnego dnia oni to zrobią…

Crunn: …Obudzą się…?

Minnie: …Wrócą…

Crunn: …Ale… oni nigdzie nie poszli…

Minnie: …Krasnoludy, Crunn…

Crunn: …Uuuch… Z powrotem? …Takie ekscytujące… Krasnoludy! …uuuch…

Hrabina: Cóż Majorze, czy to możliwe?

Major: Wszystko jest możliwe, szczególnie tutaj, Krasnoludy? Nie wiem. Ja i moi ludzie pozbylibyśmy się tej zgrai. Tam z tyłu jest dobry i głęboki szyb kopalniany.

(Wyjście Wszystkich, oprócz Łowcy Przygód i Hrabiny)

Łowca Przygód: Krasnoludy. Ave! Czy to kłopot? Mam na myśli, oni tak jakby są właścicielami całego tego ebonu, czyż nie?

Hrabina: Może, myślę, że musimy po prostu przeć dalej, zobaczyć co z tego wyjdzie. Możemy spróbować z nimi rozmawiać, może? Och i Łowco Przygód, będziesz musiał poprowadzić pierwszy powóz. Zabiorę ten starego Nephrona. Zostawimy resztę tu — na później.

Łowca Przygód: Co, już bez sielankowych swawoli?

Hrabina: Przykro mi, ale mamy dostać się na miejsce i wydostać się, zanim pogoda się pogorszy.

Łowca Przygód: Nie może twój Major i jego ludzie zająć się wozami?

Hrabina: Och nie. Będą nas osłaniać ze wszystkich stron i upewniać się, że nie będzie żadnych niespodzianek.

Łowca Przygód: No cóż. Wszystkie rzeczy dobre kiedyś się kończą, chyba.

Hrabina: Nie całkiem. Jeśli masz jeszcze jakieś ładunki w bransolecie wytrzymałości, możemy pójść na górę i zobaczyć co się wywiąże.

(Wejście Prologu)

Prolog: Cóż, chyba przewidzieliśmy ten bieg wydarzeń. Scena 3 ma miejsce jakiś czas później na wykopie. Osłonięci ludźmi Majora, Łowca Przygód i Rozwiązła Hrabina z sukcesem podążyli za mapą naszych drogich, pozostawionych w dali magów. Wyobraź sobie wielkie żyły błyszczącego ebonowatowego materiału przeszywające powierzchnie ziemi i miły ciepły ogień Ebonu Głupców, gdzie Łowca Przygód i Hrabina się gzili. Od zachodu dochodzą znaki, że pogoda się zmienia i że nadchodzi pierwsza większa w tym roku burza śnieżna roku. Przez jakiś czas już wydobywali Ebon i Łowca Przygód zaczął odczuwać mordęgę prawdziwej pracy.

(Koniec Prologu)

Scena 3

Łowca Przygód: Mam pęcherze na moich dłoniach od kopania tej czarnej zgnilizny, pęcherze na tyle od ławeczki powozu i kończy nam się piwo. Moja bransoleta się kończy, a moje palce zaczynają odmarzać.

Hrabina: Co, twoja bransoleta się kończy? Och, teraz to jest poważna sprawa.

(Wejście Majora, biegnącego)

Major: Krasnoludy! Moja pani, krasnoludy, setki małych gnojków złapało mych ludzi! Przykro mi, moja pani.

(Hrabina podskakuje do prostych nóg)

Hrabina: Majorze, uciekaj stąd natychmiast. Jeśli zdołasz uciec, możesz możliwie pomóc nam później. Spróbuje z nimi pomówić.

(Wyjście Majora)

(Wejście Krasnoludów)

Hrabina: Hhjgys jjvvu klpss Jjqqx zzyzx.

Krasnoludy (Razem): Jjpoo Kalagloo gashnoo bibloo franoo Xxnadoo

Hrabina: Jnik? Balpo?

Krasnoludy (Razem): Gabloo! Wazzikoo! Eppapupu!

Hrabina: Glooky, glooky, glooky.

Łowca Przygód: Ave, co jest?

Hrabina: Spokojnie. Myślę, że zaimponowałam im, mówiąc w ich języku. Nie rozumiem wszystkiego, ale wygląda na to, że oni tylko właśnie „się zbudzili” lub coś. I nie pozwolą nam zabrać żadnego z tego Ebonu Głupców — jest jakoś związany z prawdziwym lub coś w tym stylu. I tak naprawdę należy do Lordów Otchłani — Krasnoludy tylko się nim opiekują czy coś.

Łowca Przygód: Bardzo ciekawe. Tylko teraz, co z nami?

Hrabina: Dobiłam targu z nimi w jedyny sposób, jaki dostrzegłam. Opowiedziałam im o Minnie i Crunnie, jak ci starcy wiedzą wiele o krasnoludzkich opowiadaniach i legendach. Krasnoludy powiedziały mi, jako iż dopiero co „się zbudzili” lub coś, chcą trzech rzeczy — piwa, kobiet i nas byśmy zostawili Ebon Głupców w spokoju.

Łowca Przygód: Ach, trącaj pałąk.

Hrabina: Cóż, powiedziałam im o tym całym piwie w Gospodzie Minnie. I o dwóch rudych. Idą tam właśnie teraz. Możemy wziąć jeden pusty wóz, dwa konie. I będą nas pilnować całą drogę. Powiedzieli również, że oni — nie wiem jak — zniszczą tu cały Ebon Głupców. Nie powinien być na powierzchni, ot tak sobie leżąc, mówią. (u boku) Krasnoludzki jest niezwykle zwięzłym językiem.

Łowca Przygód: Na olbrzymie huczące poślady Sheogoratha! Wszystkie te pęcherze i bóle pleców na nic! Ach cóż. Przynajmniej jesteśmy wciąż żywi. Jeszcze…

(Wyjście)

(Wejście Prologu)

Prolog: Farnoo Lickety Kanoo Gadfloo. Och, strasznie przepraszam. Jak scena 4 się zaczyna, jesteśmy z powrotem w Gospodzie Minnie, gdzie krasnoludy wyglądają jakby miały wakacje.

(Wejście Łowcy Przygód, Figlarnej Hrabiny, Minnie, Crunna, i Krasnoludów)

(Koniec Prologu)

Scena 4

Minnie: ...ga... sszx... spnoo? ...

Crunn: ...glurky...

Krasnoludy (Razem): Jotcha potchka lazzo lanni joopy hoopy qui me amat, amat et canem meam

Łowca Przygód: Ave, jakieś pomysły? Nie wydaje się, bym mógł użyć magicznych przedmiotów. A gdy piwo się skończy…

Hrabina: Twój ebonowy materiał jest bezużyteczny przeciw nim. Krasnoludy modelują ebon, więc chyba potrafią go stłumić czy coś. Nie martw się — tylko pomyśl, te krasnoludy spały, czy coś takiego, przez setki lat. A Minnie ma duży zapas piwa. Niewielu klientów chadza tą drogą, a wie jak solić piwo dokładnie, tak by nie psuło się przez dekady.

Łowca Przygód: Och, to dlatego mój język zawsze wygląda jak pakunek skory po kuflu czy dwóch.

Hrabina: Krasnoludy najwyraźniej kochają piwo. Spodziewam się, że za godzinę wszyscy zaliczą zgon lub coś koło tego.

(Krasnoludy wpadają w śpiączki)

Hrabina: Jak nie wcześniej. Chodź, Łowco Przygód. Łap za wór i zaczynaj zbierać! Gdy krasnoludy się zbudzą, wykończą piwo, a potem nas.

(Figlarna Hrabina i Łowca Przygód plądrują krasnale)

Łowca Przygód: Na południe, tak szybko, jak konie poniosą w tę pogodę.

Hrabina: Jeśli zdołamy pokonać wystarczający dystans, zanim się zbudzą, będziemy cali — myślę, że nie opuszczą swych kochanych gór. Mam nadzieję, że nie.

(Wejście Prologu)

Prolog: Huczący zimowy wiatr kręci złowrogo, powiewy smagają, brodząc na wysokości bioder, och nieważne. Łowca Przygód i Hrabina zgubili się w śnieżycy. Kilka dni potem, odnajdujemy ich desperacko szukających ciepła i wycieńczonych.

(Koniec Prologu)

Łowca Przygód: Konie już nie mogą. Nie zdołają zrobić kolejnego kroku, a zaraz znów zacznie śnieżyć. Żadnego piwa i tylko jedna kromka.

Hrabina: Musi to starczyć.

(Nagle, grupka gigantów wyskakuje na naszych bohatera i bohaterkę. Ale po krótkim użyciu Naramienników Burzy Ognistej, całkiem martwi giganci leżą wkoło w zwałach)

Łowca Przygód: Coś ci zostało, Ave?

Hrabina: Nie. Nic już z mojego ognia — mam już tylko sztylety.

Łowca Przygód: To samo i tu, tylko zwykły krótki miecz. Kląć na Sheogoratha za te krasnale! Te łajzy przeżuły nasze konie! Myślisz, że Major wyszedł z tego?

Hrabina: Jeśli ktoś by potrafił, to on. Chyba dowiemy się tego w mieście. Ciekawa myśl właśnie mnie naszła. Czy giganci nie polują w kilku grupach? Czy ja nie słyszę ich więcej?

(odgłos pomrukiwań i chrząkań za sceną)

Łowca Przygód: Tak, jest tam więcej gigantów. Szybko, Ave. Pomóż mi z tym.

(Łowca Przygód zaczyna wypruwać wnętrzności ciała giganta)

Hrabina: Co na Tamriel wyprawiasz? To nie jest czas na studiowanie anatomii!

Łowca Przygód: Nie kłóć się, wchodź do środka!

Hrabina: Poppydash i Baldercock! Do brzucha cuchnącego martwego giganta? Mój drogi Łowco Przygód, jestem Damą.

Łowca Przygód: To nasza jedyna nadzieja! Smród giganta zamaskuje nasz zapach, a żywi giganci nigdy nie dotykają martwych. Szybko!

(Łowca Przygód i Hrabina wchodzą do wnętrza parującego ciała giganta)

Łowca Przygód: Tu, pomóż mi zaciągnąć skórę — i próbuj nie wymiotować. Nie wydawaj żadnego odgłosu.

(Wejście Prologu)

Prolog: Mija parę godzin.

(Koniec Prologu)

(Łowca Przygód i Figlarna Hrabina wystawiają swe głowy z brzucha giganta.)

Łowca Przygód: Wszyscy sobie poszli, ale strasznie śnieży. Na pewno robi się bardzo zimno. Lepiej zostańmy tu.

Hrabina: Jest w rzeczy samej ciepło.

Łowca Przygód: Utrzyma to nas w cieple i bezpiecznych od burzy oraz gigantów, na dzień lub dłużej, jeśli przetrzymany smród. Chcesz trochę chleba?

(Hrabina dostaje nudności)

(Wejście Prologu)

Prolog: Na tę ostatnią scenę sztuki, proszę, wybaczcie nam, ale musimy zmienić scenografię. Usunąć „ciała gigantów” i parę innych rzeczy. Proszę, uzbrójcie się w cierpliwość, gdy nasz bard gra ponadczasowy klasyk „Kędy tyś szedł?”

(Bard gra „Kędy tyś szedł?”, jeśli scenarzyści nie zdążą, zagra również „Na dalsze przemyślenia”)

Prolog: Ach, znów jesteśmy w Gospodzie Martwych Daedr. Hrabina i Łowca Przygód przetrwali, po tym wszystkim. Muszą zapłacić trzy razy normalną stawkę, gdyż są bardzo brudni i cuchnący. Teraz biedny Prolog żegna was, dobrzy ludzie.

Scena 6

Hrabina: Dziękować Bogom za gorącą wodę i mydło! Myślałam, że będę śmierdzieć gigantem na zawsze.

Łowca Przygód: Ja też. Gdzie byłaś, gdy brałem kąpiel? I czemu żadni magowie, kapłani, płatnerze, czy kupcy nie są na zewnątrz, wołając o naszą krew?

Hrabina: Powzięłam krótką wycieczkę do Pałacu. Załatwiłam, że paru kuzynów poopowiada płatnerzom i kupcom, że nie mamy wozów z Ebonem Głupców.

Łowca Przygód: Szkoda, że to jest właściwie prawda.

Hrabina: Ale przynajmniej nikt nie jest już nami zainteresowany. Wygląda, że jacyś kapłani zostali odnalezieni martwi w starej świątyni wysoko na Górze Edwarda. Zostali znalezieni z jakąś dziewczyną, wszyscy zmarli przez „lewy zielony proszek” czy coś. A jacyś starzy magowie o imionach Shub zaginęli…

Łowca Przygód: No to teraz więc mów, co wrzuciłaś do tych worów, co jest tak ważne?

Hrabina: Wyrzuć ich zawartość i spójrz.

Łowca Przygód: Na bogów, spójrz tylko na to wszystko!

Hrabina: Tak, te krasnale były cale obładowane ebonem. Patrz. Pierścienie, torkwesy, naramienniki, pasy, hełmy. Wszystko solidny stary ebon.

Łowca Przygód: I ten towar jest po prostu pełny magicki. Założę się, że sam ten pierścień ma z tysiąc użyć… cokolwiek on robi.

Hrabina: Ooch! Spójrz! Naramienniki Ekstremalnej Wytrzymałości i Pas Siły! Załóż je, Łowco Przygód, świętujmy!

Łowca Przygód: (u boku) Pomocy!

Wejście Epilogu

Epilog: Jak się obawiałem, wszystkie te luźne wątki sztuki skończyły się hurtową rzezią. Więcej przygód Łowcy Przygód nastąpi, chyba że, oczywiście, tak nie będzie. Dziękujemy wam za waszą zahartowaną cierpliwość. Nie zapomnijcie rzucić napiwkiem dziewuchom przy wyjściu po tym wieczorze i cieszcie się wykonaniem naszego barda khajiickiego klasyka, „To sprawa szczęścia.” Dobranoc.

(Kurtyna)

(Wyjście wszystkich)

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.