FANDOM


Ta książka ukazała się w innych grach, zobacz jej inne iteracje.
Szaleństwo Pelagiusa – książka o Pelagiusie Szalonym.

Treść Edytuj

Szaleństwo Pelagiusa
Tsathenes

Przyszły Cesarz Tamriel urodził się jako Thoriz Pelagius Septim w rodzinie królewskiej w Wayrest w roku 3E 119, pod koniec wspaniałego panowania swego wuja, Antiochusa I. Wayrest była jedną z prowincji preferowanych przez cesarza w latach poprzedzających narodziny Pelagiusa, jako że Król Magnus był ulubionym bratem Antiochusa.

Trudno określić, kiedy dokładnie po raz pierwszy objawił się obłęd Pelagiusa, ponieważ przez pierwsze dziesięć lat jego życia szaleństwo wydawało się panować w całym kraju. Kiedy Pelagius miał nieco ponad rok, Antiochus zmarł. Tron Cesarstwa objęła jego córka, Kintyra, kuzynka Pelagiusa, czarodziejka i mistyczka. Gdyby zdołała spojrzeć w swą przyszłość, niewątpliwie uciekłaby z pałacu.

Historię Wojny Czerwonego Diamentu znaleźć można w wielu innych dziełach historycznych. Większość uczonych zgadza się, że władzę odebrał Kintyrze jej i Pelagiusa kuzyn, Uriel, dzięki pomocy swej matki, Potemy - tak zwanej Wilczej Królowej Samotnego Królestwa. W rok po swojej koronacji Kintyra wpadła w pułapkę w Glenpoint i została uwięziona w tamtejszych lochach.

Wojna wybuchła w całej Tamriel. Książę Uriel objął tron jako Uriel III. Wysoka Skała, ze względu na uwięzienie tam Cesarzowej, stała się areną najkrwawszych walk. Ojciec Pelagiusa, Magnus, sprzymierzył się ze swym bratem Cephorusem przeciwko uzurpatorowi, czym ściągnął na Wayrest gniew Uriela III i Potemy. Pelagius, jego bracia i siostry oraz ich matka Utheilla uciekli na wyspę Balfiera. Utheilla pochodziła z rodu Direnni; jej dom rodzinny znajduje się na Balfierze po dziś dzień.

Istnieje wiele (spisanych przez guwernantki i gości) informacji o dzieciństwie Pelagiusa na Balfierze. Wszyscy, którzy mieli z nim kontakt, opisywali go jako chłopca urodziwego i sympatycznego, zainteresowanego sportem, magią i muzyką. Nawet zakładając, że część tych opowieści zabarwiona jest zbyt pozytywnie przez dyplomatyczne skłonności piszących, przyjąć trzeba, że Pelagius zdawał się być błogosławieństwem dynastii Septimów.

Kiedy Pelagius miał 8 lat, Cephorus zabił Uriela III po bitwie pod Ichidag i ogłosił się cesarzem Cephorusem I. Przez pierwsze dziesięć lat swych rządów nowy cesarz walczył z Potemą. Pierwszą bitwą, w której wziął udział Pelagius, było oblężenie Samotnego Zamku, zakończone śmiercią Potemy i ogłoszeniem końca wojny. Z wdzięczności Cephorus osadził Pelagiusa na tronie Samotnego Królestwa.

W okresie panowania Pelagiusa nad Samotnym Królestwem ekscentryczność jego zachowania stała się zauważalna. Niewielu dyplomatów komentowało to, gdyż Pelagius był ulubionym cesarskim bratankiem. Przez pierwsze dwa lata rządów Pelagiusa zaczęto jednak mówić o przynajmniej alarmujących zmianach jego wyglądu. W cztery miesiące po jego wstąpieniu na tron dyplomata z Ebonheart nazwał Pelagiusa "człowiekiem z wielką duszą i sercem tak wielkim, że rozpiera go w pasie"; pięć miesięcy później odwiedzająca go księżniczka z Pierwszej Twierdzy napisała do brata: "Król złapał mnie za rękę. Miałam wrażenie, że dotyka mnie szkielet. Pelagius jest strasznie wychudzony."

Cephorus nigdy się nie ożenił. Zmarł bezdzietnie w trzy lata po oblężeniu Samotnego Zamku. Jako jedyny żyjący z rodzeństwa, ojciec Pelagiusa, Magnus, zostawił Wayrest i zasiadł na tronie Cesarstwa jako Magnus I. Był już w podeszłym wieku, a Pelagius był jego najstarszym dzieckiem, toteż oczy całej Tamriel skierowały się na Samotne Królestwo.

Istnieje wiele legend dotyczących jego zachowania w czasie, gdy panował w Samotnym Królestwie. Niewiele z nich jednak znajduje potwierdzenie w dokumentach. Wiadomo, że Pelagius uwięził książęta Silvenara ze sobą w komnacie i wypuścił dopiero wtedy, gdy pod drzwi wsunięto mu niepodpisane Wypowiedzenie Wojny. Kiedy zdarł z siebie odzież podczas przemówienia na jednym z lokalnych festiwali, jego doradcy postanowili sprawować nad nim czujniejszą opiekę. Na rozkaz Magnusa, Pelagius poślubił piękną dziedziczkę starożytnego rodu Mrocznych Elfów, Katariah Ra'athim.

Norscy królowie żeniący się z mrocznymi elfkami rzadko zyskują w ten sposób na popularności. Uczeni podają dwie główne przyczyny związku z Katariah. Magnus usiłował scementować związki z Ebonheart, gdzie klan Ra'athim miał wielkie wpływy. Sąsiedzka prowincja Ebonheart, Twierdza Smutku, od niepamiętnych czasów była sojusznikiem cesarstwa. Siły Królowej Barenziah zwyciężyły w wielu bitwach Wojny Czerwonego Diamentu. Ebonheart ukrywała (nienajlepiej) fakt, że wspomagała Uriela III i Potemę.

Druga przyczyna małżeństwa była natury bardziej osobistej. Katariah była tak samo piękna, jak utalentowana w dziedzinie dyplomacji. Jeśli ktokolwiek był w stanie ukrywać szaleństwo Pelagiusa, to tylko ona.

Ósmego dnia Drugiego Siewu roku 3E 145 Magnus I umarł we śnie. Jolethe, siostra Pelagiusa, przejęła tron Samotnego Królestwa, a Pelagius i Katariah wyruszyli do Cesarskiego Miasta, gdzie zostali koronowani na Cesarza i Cesarzową Tamriel. Mówi się, że Pelagius zemdlał, kiedy na głowę włożono mu koronę, jednak Katariah podtrzymała go, tak że tylko osoby stojące najbliżej nich zauważyły, co się stało. Podobnie jak wiele innych historii dotyczących Pelagiusa, także i ta nie może być zweryfikowana w oparciu o materiały historyczne.

Pelagius nigdy faktycznie nie rządził Tamriel. Katariah i Rada Starszych podejmowali za niego wszystkie decyzje, starając się, by Pelagius nie miał okazji skompromitować dworu. Mimo ich starań istnieją jednak historie o zachowaniu Pelagiusa III w czasie jego panowania.

Mówi się, że kiedy na dwór przybył ambasador argoniański z Czarnoróży, Pelagius upierał się, by porozumiewać się z nim za pomocą chrząknięć i kwików, jako że był to według niego naturalny język Argonian.

Wiadomo, że Pelagius miał obsesję na punkcie czystości. Wielu gości opowiadało, jak budził ich o brzasku hałas sprzątania pałacu. Legenda o tym, jak Pelagius, przyglądając się pracy służby, nagle dokonał defekacji na podłogę po to, by dać służącym coś do roboty, jest zapewne apokryficzna.

Kiedy Pelagius zaczął gryźć i atakować pałacowych gości, postanowiono wysłać go do prywatnej instytucji opiekującej się chorymi psychicznie. Katariah została ogłoszona regentką w dwa lata po objęciu tronu przez Pelagiusa. Cesarz przebywał w rozmaitych instytucjach przez kolejnych sześć lat.

Zdrajcy Cesarstwa rozsiewają wiele kłamliwych plotek o tym okresie. Szeptane opowieści o eksperymentach i torturach, którym poddawać miano Pelagiusa, zostały już niemal przyjęte za fakt. Lady Katariah zaszła w ciążę tuż po tym, jak Cesarz ulokowany został w szpitalu, co dało źródło licznym plotkom o niewierności małżeńskiej i konspiracji mającej na celu odsunięcie zdrowego Cesarza od władzy. Jak udowadniała Katariah, ciąża nastąpiła po jej wizycie w celi Cesarza. Jako poddani cesarscy, przy braku dowodów przeciwnych, mamy obowiązek przyjęcia słowa Cesarzowej. Jej drugie dziecko, które władało przez wiele lat jako Uriel IV, pochodziło ze związku z jej kochankiem Lariate, co zostało publicznie ogłoszone.

Pewnej ciepłej nocy Wschodzącego Słońca, w trzydziestym czwartym roku swego życia, Pelagius zmarł w swojej celi w Świątyni Kynareth na Betonii po krótkim ataku gorączki. Katariah I władała przez kolejnych sześć lat, po czym oddała berło w ręce jedynego dziecka, jakie miała z Pelagiusem - Cassyndra.

Dzikie zachowania Pelagiusa uczyniły go szczególnie popularnym wśród mieszkańców prowincji, w której się urodził i zmarł. Drugi Dzień Wschodzącego Słońca (prawdopodobna, ale nie pewna rocznica jego śmierci - dane w tym względzie nie są zbyt jasne) to Szalony Pelagius. W ramach obchodów tego święta zachęca się wszystkich do zabaw i szaleństw. Tak więc jeden z najmniej poczytalnych Cesarzy w historii dynastii Septimów stał się też jednym z najsłynniejszych.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.