Uriel Septim III (urodzony jako Uriel Mantiarco[1]) – dziewiąty cesarz Trzeciego Cesarstwa z dynastii Septimów, panujący przez sześć lat, od 3E 121 do 3E 127. Uzurpował on Rubinowy Tron po pojmaniu swojej kuzynki, cesarzowej Kintyry II, w trakcie Wojny o Czerwony Diament; w trakcie swoich rządów nieustannie toczył walki w ramach tej wojny ze swoimi wujami, Cephorusem i Magnusem. Na tronie zastąpił go właśnie Cephorus Septim[1][2][3].
Historia[]
Wczesne życie[]
Uriel Mantiarco urodził się w 3E 97 jako syn króla Mantiarco z Samotnii oraz słynnej Wilczej Królowej, Potemy Septim[1][3][4]; swoje imię miał otrzymać na cześć swojego pradziadka, cesarza Uriela Septima II, dzięki któremu doszło do mariażu między Mantiarco i Potemą[3][4]. Miał on starszego, przyrodniego brata z pierwszego małżeństwa jego ojca, o imieniu Bathorg[4]. Gdy młody książę miał zaledwie roczek, 15 dnia Gwiazdy Wieczornej roku 3E 98 zmarł jego dziadek, cesarz Pelagius II, tak więc młodziutki Uriel wraz z rodzicami wyruszyli do Cesarskiego Miasta na jego pogrzeb[2][5][6].
Wiosną 3E 100 zmarł król Mantiarco, a wobec wcześniejszego wygnania księcia Bathorga (według dowodów sfabrykowanych przez Potemę, miał on być bękartem poprzedniej królowej), Uriel wstąpił na tron, z kolei jego matka objęła władzę jako regentka[3][6][7]. Od tamtego momentu, Błękitny Pałac w Samotnii często gościł malkontentów z Wysokiej Skały, Skyrim i Morrowind, którzy mieli być niezadowoleni z rządów brata Potemy, cesarza Antiochusa Septima[3][7]. Według źródeł, już w tak młodym wieku Uriel chciał rządzić sam, był jednak nieustannie manipulowany przez matkę, która karmiła go historiami o tym że jest przeznaczony do wyższych celów, niż tylko rządzenie północnym peryferium cesarstwa; Samotnia rosła jednak nieustannie w siłę i utrzymywała raczej dobre kontakty z innymi wasalami Septimów[3][7][8].
W 3E 119, Uriel i Potema odwiedzali Antiochusa w Cesarskim Mieście, gdy ten niespodziewanie zapadł w śpiączkę, po czym zmarł w roku następnym. Gdy cesarz przebywał w zawieszeniu między życiem a śmiercią, Rada Starszych rozpoczęła przygotowania do intronizowania na cesarski tron jego córki, kuzynki Uriela, Kintyry[2][3][8][9]. Przed pogrzebem Antiochusa, Potema wygłosiła słynne przemówienie do Rady, w którym oskarżyła swoją bratanicę o bękarcie pochodzenie, twierdząc że nie była córką Antiochusa i Gysilli; według niej, jej ojcem mógłbyć nawet cesarski strażnik czy chłopak sprzątający cysterny[3][8]. Wobec tego, wysunęła ona kandydaturę Uriela Mantiarco, jako jednego z najbliższych krewnych[3][8]. Sam Uriel nie pozostawał bierny w tych oskarżeniach, podkreślając jak wartości moralne w Cesarskim Mieście upadły za panowania zmarłego cesarza[2]. Po usłyszeniu tych oskarżeń, Kintyra wygnała zarówno Potemę jak i Uriela z miasta, po czym 3 dnia Pierwszego Siewu roku 3E 120 została koronowana na cesarzową[2][3][8][9][10].
Wojna o Czerwony Diament i cesarz Tamriel[]
Po powrocie do Samotni, Potema i Uriel rozpoczęli organizowanie rebelii przeciwko nowej cesarzowej, która przeszła do historii jako Wojna o Czerwony Diament[2][3][10]. Poparcie dla tej sprawy zgłosiło wielu możnych panów, a także co niektórzy wasale cesarstwa z Wysokiej Skały, Skyrim i Morrowind[2][10].
Pierwsze starcia na północy kontynentu, w Skyrim i Wysokiej Skale, okazały się całkowicie zwycięskie dla stronnictwa Uriela Mantiarco i Potemy[2][10]. Jesienią 3E 120 lojalny wobec Kintyry II książę Glenpoint, Mentin, zwrócił się z pilną prośbą o posiłki i, aby zainspirować opór przeciwko rebeliantom, cesarzowa zdecydowała się osobiście poprowadzić legion podczas ich marszu do Wysokiej Skały[10]. O ile jej siłom faktycznie udało dostać się do Glenpoint, o tyle szybko okazało się że cała ta sytuacja została sprytnie uknuta przez Wilczą Królową - siły Kintyry w zamku zostały szybko wymordowane, a w jej imieniu wcześniej został wysłany list do jej przyszłego męża, Modellusa, nakazujący by ten natychmiast wyruszył w stronę Wysokiej Skały, bowiem fikcyjna bitwa o Glenpoint została przegrana. Wówczas to Kintyra została uwięziona z dala od Cesarskiego Miasta, a następnie, w przeciągu kolejnych czterech lat[11], zamordowana na rozkaz Uriela[2][5][10][12][13]. Równocześnie do tych wydarzeń, inna ofensywa rebeliantów miała miejsce w Morrowind; w jej wyniku, kolejne siły wierne Kintyrze zostały związane walką[2]. Trzeci atak został poprowadzony usobiście przez Uriela, który najechał słabo bronione, w wyniku podziału armii przez Radę Starszych, Cyrodiil[2][14]. Jego siły obległy Cesarskie Miasto, które w wyniku słabego zaopatrzenia, skapitulowało po dwóch tygodniach oblężenia; jeszcze tego samego wieczoru, Uriel Mantiarco został koronowany na nowego cesarza, detronizując przy tym (być może już wtedy zmarłą) Kintyrę[2][3][12][14]. Przy koronacji Uriel przyjął nazwisko Septim, nazywając się Urielem Septimem III; nakazał także wybudowanie swojego posągu w dzielnicy targowej miasta[15].
Wieści o śmierci Kintyry II zjednoczyły wielu przeciwników nowego cesarza i jego matki; wujowie Uriela, Cephorus i Magnus, zawarli ze sobą sojusz, mający na celu zdetronizowanie nowego władcy[1][14]. Cesarza popierały, tak jak do tej pory, Skyrim, Wysoka Skała (poza wyspą Balfiera) oraz północne Morrowind, pozostałe ziemie poparły z kolei jego wujów – tak więc Cephorus skoncentrował swoje starania w Wysokiej Skale, która to prowincja była miejscem najkrwawszych bitew w trakcie tej wojny; Magnus z kolei walczył głównie w północnym Morrowind oraz w Skyrim, które pozostało głównym bastionem sił Uriela III[1][9][14]. Latem 3E 125, Cephorus zdobył zachodnią większość Wysokiej Skały, a do 3E 127 już cała ta prowincja była pod kontrolą Cephorusa i Magnusa[1][14]. W tym to właśnie roku, miała miejsce bitwa pod Ichidag w Hammerfell, w trakcie której siły Cephorusa rozbiły wojska cesarskie, a samego Uriela III wzięły do niewoli[1][3][16]; miał on zostać odwieziony powozem do Cesarskiego Miasta, gdzie czekałby go sąd, ale w trakcie podróży rozwścieczony tłum dopadł do powozu i podłożył pod nim ogień. Cesarz Uriel Septim III został wówczas spalony żywcem, wobec czego na nowego cesarza koronował się jego najstarszy wuj, Cephorus Septim I[1][3][12][14][16].
Dziedzictwo[]
Śmierć Uriela III oznaczała oficjalny koniec Wojny o Czerwony Diament, ale przez pierwszą dekadę panowania, Cephorus I pozostawał w stanie wojny z Potemą, aż do jej śmierci podczas oblężenia Samotni w 3E 137[1][9][12][16]. Niektórzy uważają śmierć Kintyry II za moment, w którym czysta krew Septimów przestała zasiadać na Rubinowym Tronie, co ciekawe jednak, w Skyrim to Potema i Uriel III uważani byli za ostatnich Septimów czystej krwi. Po ich śmierci, w podziemu powstała organizacja Hörme, która w zemście za ich zabicie najeżdżała Cyrodiil[17].
Ciekawostki[]
- W trakcie swoich częstych wizyt w Skyrim, Uriel III miał wykształcić dużą sympatię do eliksirów odporności na mróz[18].
Nawigacja[]
| Poprzednik Kintyra Septim II 3E 121 |
Tytuł Cesarz Trzeciego Cesarstwa |
Następca Cephorus Septim I 3E 127 |
Przypisy[]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Krótka Historia Cesarstwa, tom II
- ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 Krótka Historia Cesarstwa, tom I
- ↑ 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 Biografia Wilczej Królowej
- ↑ 4,0 4,1 4,2 Wilcza Królowa, księga 2
- ↑ 5,0 5,1 The Daggerfall Chronicles
- ↑ 6,0 6,1 Wilcza Królowa, księga 3
- ↑ 7,0 7,1 7,2 Wilcza Królowa, księga 4
- ↑ 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 Wilcza Królowa, księga 5
- ↑ 9,0 9,1 9,2 9,3 Obłęd Pelagiusa
- ↑ 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 10,5 Wilcza Królowa, księga 6
- ↑ Istnieje kilka możliwych dat śmierci cesarzowej Kintyry II. "Biografia Wilczej Królowej" podaje, usilnie ustanawiając datę śmierci Antiochusa na 3E 112, że Kintyra zmarła w 3E 114. "Wilcza Królowa, księga 7" ustanawia datę śmierci Kintyry bądź to niedługo po jej uwięzieniu w 3E 121, lub cztery lata później, w 3E 125. Inne źródła, tj. "Krótka Historia Cesarstwa", "Trzecia Era" oraz "Pęknięte Diamenty" twierdzą że cesarzowa umarła około roku 3E 123. Niemal wszystkie źródła zgadzają się jednak co do dnia jej śmierci, którym miałby być 23 dzień Pierwszych Mrozów.
- ↑ 12,0 12,1 12,2 12,3 Trzecia era (książka)
- ↑ Pęknięte Diamenty
- ↑ 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 14,5 Wilcza Królowa, księga 7
- ↑ The Elder Scrolls IV: Oblivion Official Game Guide
- ↑ 16,0 16,1 16,2 Wilcza Królowa, księga 8
- ↑ Pocket Guide to the Empire, Third Edition: Skyrim
- ↑ Opis Wielkiego Eliksiru Odporności na Mróz z gry The Elder Scrolls: Blades